Was het nou van Marcel of was het nou van Joep?

Afgelopen zondag hebben we de tour gedaan door de Cameron Highlands. Daar waren we vorige week gebleven met bloggen, toen we op het busje zaten te wachten. De tour was in het begin erg teleurstellend. We gingen naar een aardbeien farm, waar Leonie veel zin in had, maar dat was zo over de top commercieel en zo druk, dat het gewoon niet meer leuk was. Wel heerlijke aardbeien gegeten, en daar ging het natuurlijk ook eigenlijk om (het was een lekkere afwisseling na al die ananas en watermeloen :)). We gingen hierna met onze gestreste tourguide naar een toeristen markt, zoals hij het noemde. Hier kon je alles kopen in de vorm van een aardbei. Je kunt het zo gek niet bedenken… Aardbeien pennen, sleutelhangers, pantoffels, paraplu’s, oorwarmers enz enz enz…. Hierna werd het tourtje toch nog leuk en zijn we naar een theeplantage gegaan. De tourguide kwam hier blijkbaar tot rust en heeft uitgebreid uitleg gegeven over de verschillende soorten thee, hoe deze plantage geoogst wordt en hoe hier dan thee zoals wij dat kennen van wordt gemaakt. Erg leuk om te zien en heerlijk bakkie thee gedronken boven op de koude heuvel.

Maandag zijn we vroeg met de bus vertrokken naar Ipod (het heet eigenlijk Ipoh maar wij vinden Ipod leuker :)). Toen we hier kwamen bleek dat alles wat er te doen is buiten het centrum is. In de stad is echt niets te doen! Dinsdag zijn we verder gegaan naar Butterworth om alvast treintickets naar Thailand te regelen en toen we vroegen waar er een hotel zat werden we uitgelachen door de locals. Butterworth is een uitvalsplaats om naar de eilanden Penang of Langkawi door te reizen en er blijkt ook hier niets te doen te zijn. We hebben daarom besloten maar meteen door te reizen en niet nog een dag in een suffe stad te gaan zitten waar niets te doen is. Dus zijn we vertrokken naar Penang en toen we daar een hostel hadden gevonden werd Leonie ziek. Helaas is voor haar een Transformers winkel niet het beste medicijn, dus hebben we veel geslapen… We wisselen elkaar goed af met ziek zijn. Hopelijk was dat het nu voor voorlopig, Leonie is inmiddels weer beter! Naast slapen hebben we in Penang veel bij de store van AirAsia gezeten. Er waren wat problemen met een geboekte vlucht en hier leek niemand ons bij te kunnen helpen waardoor we steeds terug moesten. Toen kwam er iemand met een oplossing, we moesten alleen wel 2 ringid betalen, nou vooruit dan maar…..(ongeveer 50 eurocent). Ook weer opgelost!

We hebben donderdag gegeten bij een restaurant dat heet T-bowl, maar wij noemen het: de poepchinees. Bij dit stukje tekst is het liedje van de vliegende panters, harde stukjes poep, een uitermate geschikt achtergrond muziekje. Stop dus even met lezen, zoek het op op youtube en ga dan pas weer verder. Het restaurant is een concept van een gekke Japanner met een obsessie voor poep… Zo zijn de stoelen wc potten en krijg je je eten op een bord in de vorm van een wc bril of een potje. Ook het eten heeft bijzondere namen, zo heeft Joris the big poo gegeten en wilde Leonie graag noodle poup of de winny the poo, maar dat hadden ze niet…. Ook waren er geheel in pindasaus doordrenkte gerechten wat er heerlijk uit zag (NOT!). Het toetje hebben we overgeslagen… maar op de kaart stond chocolade mouse in de vorm van een drolletje gespoten. Heel bijzonder restaurant dus, we hebben erg gelachen. Wij hebben het liedje al dagen in ons hoofd zitten, hopelijk gaat het er bij jullie wel snel uit (Het waren harde stukjes harde stukjes PORK! )

Vrijdag zijn we met een trein naar Thailand vertrokken. We hadden vroeg ontbijt (omdat dit inclusief was bij de hostelprijs) en hadden bedacht voor we de trein in zouden gaan nog ergens iets te kunnen eten op het treinstation. We waren alleen even vergeten dat alles sluit voor het vrijdagmiddag gebed….. We moesten erg lang wachten tot de trein eindelijk ging (wat we inmiddels wel gewend zijn) maar na 1 boterham met een ei als ontbijt en een halve bus pringles als lunch hadden we rond half 8 ’s avonds toch wel erg veel honger. We waren dan ook blij dat na de paspoort check bij de grens een mevrouwtje vroeg ‘’ you like some food?’’ YES PLEASE!!!!!! We hadden heerlijk eten besteld en een biertje erbij (we waren alleen ook vergeten dat in Thailand een biertje 630 ml is en dus meer een bier genoemd moet worden) Ons bier was er binnen 5 minuten, maar ons eten duurde nog een uur…. We hadden het erg naar ons zin en de conducteur kwam er gezellig bij zitten (ook met een bier) en gaf ons wat ‘’zoutjes’’ in de vorm van gedroogde gekruide sardientjes en garnalen. Vreemd genoeg was dit erg lekker (of we hadden gewoon echt heel erg honger). Naja uiteindelijk kwam ons eten, wat was dat lekker zeg. Wel een hele uitdaging om hete groentesoep (met ballen) te eten in een enorm schommelende trein (en na al dat bier :)) Het is Leonie gelukt om bijna niet te knoeien (lees de ramen waren nog schoon). Toen het eten op was kwam een nieuwe uitdaging….. plassen op de squat wc in de schommelende trein….. details worden jullie bespaard. Hierna was het tijd om de bankjes om te toveren tot bedjes en lekker te gaan slapen.

Om half 3 ’s nachts werden we wakker gemaakt door onze vrolijke vriend de conducteur, dat we er bijna waren. Om 3 uur waren we in Champon, waar we maar even op het treinstation bleven wachten tot het licht was, aangezien we niet het idee hadden dat er iets open zou zijn. Leonie heeft de gave om net als de locals overal en in elke gewenste houding te kunnen slapen (liggend, zittend, staand, op treinstations, in shopping malls; het maakt niets uit). Hierdoor had Joris nog een paar uurtjes rust omdat ze eindelijk haar ogen (en mond) dicht had. Hij heeft hier kunnen bestuderen hoe de ratten op een station leven…..

Vanmorgen zijn we met een high speed catamaran naar Koh Tao vertrokken. We moesten vroeg weg bij ons hostel dat Fame heet (wij denken dat het beroemd is om de lekkere broodjes en de matrassen van hout; een spijkerbed slaapt comfortabeler denken wij en we hebben overwogen om op de koude stenen vloer te gaan liggen…. Maja wat wil je voor 5 euro????). We hadden dus slecht geslapen en hoopten op de boot nog een tukkie te kunnen doen. Deze boottocht was er echter een die alle misselijkmakende busritten, heftige turbulentie in vliegtuigen en schommelende treintochten doet verbleken. (gelukkig hoefden we geen soep te eten en naar een squat wc) Het voelde echt als overleven… 2 uur strak naar de horizon staren, rustig blijven ademen en alle mensen die je om je heen hoort of ziet kosten stug negeren. Het was echt dolle pret. Wij hebben ons goed gehouden tijdens de tocht en verdienen daarom een lintje omdat we als een van de weinigen een leeg zakje hadden toen we weer aan land kwamen!!!!

Op Koh Tao hebben we net kennis gemaakt met Sven, de Big Bubble dive dude. Morgen gaan we starten met onze cursus in een klasje met 2 hele leuke mensen ( namelijk Joris en Leonie ). Vandaag verder helemaal NIETS!!!! Jippie!!!!!!

Verder hebben wij afgelopen weken wat vaker in dorms (slaapzalen) geslapen. We zaten in leuke hostels en dan heb je wat meer contact met andere reizigers, wat erg gezellig is. (niet dat we elkaar al zat zijn hoor :P). We sliepen in een van de hostels op de kamer met een Australische jongen die tijdens de intocht van Sinterklaas Dordrecht wilde gaan bezichtigingen. Hij was helemaal in de war door ‘’ black Pete festival’’ en vroeg zich af wat ervan de bedoeling was.

Het is toch nog wel een lange blog geworden, terwijl we eigenlijk alleen vanuit Cameron Highlands naar Koh Tao zijn gereisd deze week……..

Zijn jullie thuis al in de kerststemming? Wij wel hoor door alle kerstmuziek op de radio. Onze favoriet is ‘’ I’m dreaming of a white Christmas’’. We blijven lekker door dromen over sneeuw met kerst op het strand :)

Liefs
Joris en Leonie

Voor foto’s:
https://picasaweb.google.com/109404110026586699277/Week15WasHetNouVanMarcelOfWasHetNouVanJoep?authuser=0&authkey=Gv1sRgCL7i-vTUpK_jzAE&feat=directlink