Winter in de woestijn met Sir Nigel

De laatste dagen in Cairns stonden in het teken van natregenen, schuilen en opruimen. Omdat dit laatste op de camping niet echt lukte, hebben we onze tassen maar ingepakt in een enorm parkeergarage, en om daarna af te koelen van deze benauwde onderneming zijn we naar de bios gegaan, lang leven airco! Na bijna 7500 kilometer te hebben gereden, hebben we Ben teruggebracht en zijn maandag avond naar Darwin gevlogen. Le is toen voor het eerst gecheckt of zij iets te verbergen had (bommen?), meestal is Joris de Sjaak, dit keer Le met Geiger teller en alles. Aan de ene kant vonden we het jammer om weg te gaan omdat we graag nog een aantal dingen hadden willen doen in de omgeving, maar we waren er ook eigenlijk wel klaar mee dat het continu slecht weer was. Op naar de woestijn dus!

De eerste dagen in Darwin hebben we vooral bijgeslapen, genoten van het feit dat we weer rechtop in bed konden zitten, rondjes gelopen door de stad en gechilled in het zwembad. Dit klinkt allemaal heel relaxed, maar we hebben ook veel regeldingen gedaan omdat we geen idee hadden wat we gingen doen. En aangezien we erachter kwamen dat we maar 1 week ipv 2 hadden om naar Alice Springs te reizen, was er na deze verassing wat tijdsdruk. Uiteindelijk na een dag puzzelen hebben we weer een camper gehuurd, die we donderdag hebben opgehaald. Naast dat deze manier van reizen ons erg goed bevalt, was het ook een stuk goedkoper dan met het vliegtuig of de bus/tour. Hij was iets duurder dan gehoopt, maja het was de laatst beschikbare en wij gaan geen 700 dollar voor een busritje betalen :) . Toen we aankwamen bij Britz, waren we al snel gelukkig want het was geen auto maar een heus huis! Zeg maar de camper die wij altijd als we m zagen vonden dat het bijna geen kamperen meer was, omdat er een keuken in deze (volgens ons 30 + camper) zit. We waren snel gewend aan de ruimte en dat we binnen rechtop kunnen staan (zelfs Joris) en snappen niet dat het ons in Ben gelukt is om hier 5 weken in te vertoeven. Het enige dat mist is een tosti-ijzer, een afwasmachine en een blender, en als we die hebben, brengen we Sir Nigel nooit meer terug. Hij is van Britz en de Ozzie bijnaam voor Britten is Nigel (geen idee waarom, misschien hetzelfde als alle Fransen heten Jean-Luc of alle Spanjaarden Carlos of Miguel en alle Duitsers Gunther). Sir heeft Le eraan toegevoegd omdat hij zo chique is vergeleken met Bruce en Ben. Naast dat hij zo luxe/groot is, is hij ook nog maar 2 maanden oud, dus weer een enorm verschil met Ben die half uit elkaar viel van ellende. Wel is het voor het eerst geen automaat, maar vreemd genoeg is schakelen met links al snel gewoon. Alles bij de pick-up was binnen no-time geregeld, we konden op pad en er werd ons veel plezier in de winter in de woestijn gewenst.

We zijn donderdag gaan rijden naar Litchfield National park, wat erg mooi was, en anders dan andere parken dan we al hebben gezien; mooie rotsformaties, dorre vlaktes, maar wel met bomen en veel watervallen. We hebben hier lekker gelopen, gezwommen in een mooie plunge pool en gekampeerd. We kwamen er alleen vrij laat achter dat er geplande bosbranden waren, we maakten ons namelijk wat zorgen over de rook en vlammen die af en toe tussen de bomen vandaan kwam, gelukkig niets aan de hand. Vrijdag hebben we nog even gezwommen in een rock-pool, alsof we in Elysium waren, en zijn we gaan rijden naar Katherine Gorge, waar we wilden kayakken. Omdat er krokodillen gevaar was kon dit helaas niet doorgaan, het is het verkeerde seizoen.

Zaterdag zijn we vroeg vertrokken van de camping die vol zat met wallebies (kleine kangoeroes) en krokodillen in het meer (zoetwater, dus die eten geen mensen). We zijn weer verder gaan rijden naar de Devils Marbles, waar we net op tijd waren voor een prachtige sunset, waardoor het leek of de enorme stenen licht gaven. (zie foto’s). We hebben ’s middags een tussenstop gemaakt bij de beroemde Daly Waters Pub, wat helemaal is volgeplakt met van alles en nog wat van eerdere bezoekers, van petjes tot oude rijbewijzen, van geld tot bh’s en van foto’s tot oude wandelschoenen. Zondag zijn we naar Alice Springs gereden met een tussen stop in Wycliff Well, waar met grote regelmaat UFO’s worden gespot. Er staan in het ieniemienie dorpje allemaal borden met teksten als ‘’ carefull aliens are chasing us’’ ‘’ aliens not welcome’’ enz. Verder zijn we de Steenbokskeerkring overgestoken en zijn we beland ergens midden in de woestijn vlakbij Uluru.

Uluru is de grote rode steen, in het midden van Oz, die door de Aboriginals als heilig word gezien en het is de bron van hun cultuur. We hebben al honderden foto’s en afbeeldingen van gezien, maar toen we maandag voor dit enorme gevaarte stonden maakte het toch veel indruk. Wat een ding! We hebben hier een wandeling gemaakt en hebben daarna Kata Tjuta bezocht, wat in hetzelfde nationaal park staat, maar dit zijn verschillende grote stenen. Helaas was het vrij bewolkt dus een mooie zonsondergang zat er niet in, maar het was een indrukwekkende dag, en dat door een paar stenen…. De weg naar de camping was een heel avontuur want het wildlfe wordt actief tijdens de schemer, en dat was het toen wij het park verlieten. We waren goed aan het opletten, maar je schrikt toch behoorlijk als er ineens 10 kamelen op de weg lopen. Die zijn echt heel groot, en ookal weet je dat ze er zijn, je verwacht ze niet. De camping hebben we nooit gehaald, want Le vond de eerste reststop ver genoeg, aangezien het zou alleen maar donkerder worden. We hebben hier wel even een dansje gedaan midden op de snelweg, gewoon omdat het kan.

Ookal is het woestijn waar we doorheen zijn gereden, het was erg groen omdat het het eind van het regenseizoen is. En omdat dit het merendeel van het jaar een grote rode vlakte is, vonden wij het wel bijzonder om het zo te zien. Het voelt voor ons nu eindelijk alsof we in Australië zijn (dat mag ook wel na 6 weken….) want dit is zoals wij het ons hadden voorgesteld; uitgestrekte vlaktes, wegen die doorgaan tot de horizon en voor uren geen tegenliggers/auto’s in je spiegels te zien. Heerlijk is het! Al zei een local tegen ons dat we beter niet in het weekend konden rijden ivm drukte op de weg , wij hebben misschien 10 auto’s gezien…. Wel hebben we de eerste dag al road trains gezien, wat toch wel even anders is dan de ‘’schattige kleine’’ vrachtwagentjes thuis, ze hebben namelijk minstens 3 opleggers (en vervoeren volgens Joris transformers). De gevaarlijkste die we hebben gezien had 4 brandstof tankers achter zich hangen en reed minstens 130.

Woensdag ochtend vroeg brengen we Sir Nigel weer terug en vliegen we naar Perth, waar we weer een klein busje hebben gehuurd, dat zal wel weer wennen worden haha. Helaas hebben we een aantal dingen over moeten slaan, zoals overal. We zijn inmiddels al wereldreis 2.0 aan het bedenken waar alle plekken ingepuzzelt worden waar we nu geen tijd/geld voor hebben. Zo hebben we hier Kakadu NP en Kings Canyon overgeslagen en hadden we geen tijd om over de Arnhem Highway door ArnhemLand naar het Groote Eylandt te gaan ten oosten van Darwin. Voor de volgende keer dus (en dat kan mooi als stop-over op de route naar Nieuw Zeeland, via ????)

See you

Joris en Leonie

Foto's volgen later...