Na veel regen komt veel zonneschijn

Er is alweer een week voorbij gevlogen en op wat muggenbulten, een moordlustige jacht op 100 miljoen miljard prikkende zandvliegjes en afkickverschijnselen van de malariapillen na, gaat het nog steeds erg goed. Weer een super leuke week gehad, met en paar baal momentjes, want weer veel dikke regenwolken die roet in het eten gooiden. Er zijn zoveel leuke dingen te doen hier, maar in de stromende regen is dat niet echt zo leuk als met een strakblauwe lucht, en om steeds je plannen om te gooien is gewoon doodvermoeiend. Er zit ook weinig tussen, óf het is strakblauw, óf de lucht is donkergrijs….. Leonie Paulusma snapt er ook niets van. En omdat het officieel nog zomer is en je dus hoogseizoen prijzen betaald maakt dat het nog net iets minder leuk (verder zijn de prijzen redelijk vergelijkbaar met NL). Maar goed, nu we er zo over nadenken wat we deze week hebben gedaan, waren dat weer veel leuke dingen, dus genoeg gezeurd voor vandaag. Ons nieuwe plan is gewoon niet te ver vooruit te denken, niet teveel plannen te maken en gewoon zien wat er te doen is, hoe we ons voelen en wat voor weer het is. En sinds we deze instelling hebben is het prachtig mooi weer :)
We hebben deze week ons 4-tal uitgebreid met een nieuwe member van de club: Iwik de kiwi, hangt vrolijk aan onze zonneklep en we zijn nu the Hilarious Five geworden. Nu houdt het op hoor, want het maximaal aantal leden van de club is 5, vol is vol, en anders kost het zoveel benzine met al dat extra gewicht.

Vorig weekend waren we vrijdagavond aangekomen bij Elise, Paul en Jake in Napier. Leuk om bij familie op bezoek te gaan aan de andere kant van de wereld! Het was heel gezellig en wij hebben heerlijk in een bedje geslapen en weer een warme douche genomen :) Zaterdag hebben we Napier verkend en wat rondgelopen door dit fijne Art Deco stadje. Omdat Napier in het gebied ligt waar veel wijngaarden zijn, hebben we ’s middags met z’n 5-en een wijnproeverij gedaan, wat iets anders ging dan wij hadden verwacht (het was namelijk meer verschillende wijntjes atten aan de balie, niet voor Jake natuurlijk ). ’s Avonds hebben we gekookt als bedankje voor de gastvrijheid en ook dat ging iets anders dan gedacht (Le had de verkeerde room gepakt om saus te maken en de gekochte mozzarella was beschimmeld, dus was beetje een rare pasta geworden) Sorry Paul en Elise, maar toch bedankt! :). Zondag ochtend zijn we vertrokken om wat meer van de omgeving te zien en hebben we rondgereden tussen de wijn en boomgaarden. Ook zijn we naar de langste plaatsnaam in de wereld gegaan en hebben we geprobeerd dit vloeiend uit te spreken (is niet gelukt haha). Weer in een prachtig NP geslapen vlakbij Wellington, waar Joris z’n ergste nachtmerrie is uitgekomen, er had namelijk een eend op zijn slipper gepoept. Bruce vertoonde wat kuren want hij ging steeds automatisch op slot. Wij dachten dat hij boos was dat we hem in de steek hadden gelaten voor 2 nachtjes (later deze week kwamen we erachter dat dat de bedoeling was en dat het als een soort beveiliging is :)) …. Hij ziet er wat klein uit naast zijn grote broers (zie foto vorige week), maar we kunnen de bankjes uitklappen zodat er een tweepersoonsbed ontstaat van 1.93 lang en Joris past er dus met zijn 1.90 net in. Keukentje en wasbak zitten achterin en we hebben onder de bankjes opslagruimte (in totaal is hij 4.6 meter lang). Dus het is helemaal prima voor ons, meer hebben we niet nodig (ok een wc zou handig zijn maar die staan om de zoveel kilometer langs de weg en anders zijn er bomen genoeg haha).

Omdat we allebei super moe waren en niet helemaal topfit, vonden we het verstandig om maandag geen wekker te zetten. Achteraf was dit niet echt heel handig, want in Wellington wilden we graag naar het Te Papa museum. Normaal zijn wij in musea niet zo’n succes, maar deze was echt heel mooi. We baalden dus behoorlijk dat we zo weinig tijd hadden, gelukkig was het gratis :). Hierna naar de boot gegaan voor de overtocht naar het zuidereiland. Weer lekker geslapen want topfit was nog ver te zoeken. Aangekomen in Picton lekker gekookt op de parkeerplaats en ’s avonds gezellig wat gedronken met Leonie Ru, een oud Kindertelefoon collega van Leonie Ro, die hier aan het reizen en werken is.

Dinsdag zijn we naar Abel Tasman gereden, een nationaal park met veel mooie bossen en stranden waar je goed zou kunnen wandelen en kayakken en daar hadden wij heel veel zin in. Dit was ook weer een prachtige route, met veel geslinger door de bergen, er was alleen weinig te zien door de mist en regen. Aangekomen bij het begin het park, bleken de golven enorm hoog en de kayaks huren enorm duur, dus besloten door te rijden naar de andere kant van de baai in de hoop dat het daar beter weer was. Deze bergweg slingerde zo mogelijk nog meer, en was zo mogelijk nog mistiger, dus we zagen geen steek. Gelukkig veilig aangekomen in Takaka, waar het ook pokke weer was (een betere beschrijving is er gewoon niet….).

Woensdag was het plan om één dag van de 5-daagse trekking door Abel Tasman NP te gaan wandelen. Op advies van het oude bibberende mannetje van de camping hebben we dit niet gedaan, want de weersvoorspellingen waren om te huilen. Hij heeft verschillende korte wandelroutes in de omgeving aan ons laten zien voor het geval de hemel openbrak, dan was het max een uur terug naar de auto ipv misschien 3 of 4 :) zo gezegd zo gedaan, we gingen op pad langs verschillende korte stukjes en dat was eigenlijk heel erg leuk! We zijn langs de prachtige Golden Bay gereden en hebben hier een mooie flinke wandeling gemaakt door een klein stukje van Abel Tasman NP, die begon met het bordje ‘’ alleen voor avontuurlijke mensen’’(of iets wat daarop leek, of wat Le ervan heeft gemaakt in elk geval). Nou het was af en toe ook best een avontuur, met slootje springen, stalen touwbrug die enorm wiebelde over een snel-stromende rivier (oftewel, rustig kabbelend beekje), steile stukken klimmen en afdalen en al. Er waren flinke stukken van het wandelpad weggespoeld door modder stromen en hierdoor was het een stuk intensiever en avontuurlijker dan dat het normaal zou zijn. Uiteindelijk kwamen we bij een waterval (die door de vele regen enorm was) en mochten we het feest ook nog eens teruglopen. Verder zijn we bij the grove (een steengroeve) geweest, hebben we rondgelopen over terrein van Te PuPu springs (hele heldere, volgens Maori heilige, waterbronnen, waar we moesten oppassen voor Rock snot…(???)), een wandeling gemaakt door het oude goudmijnen gebied, en het dorpje waar we sliepen Takaka. We hadden afgelopen dagen zo veel in de auto gezeten dat we het heerlijk vonden buiten rond te lopen en hebben ook uiteindelijk bijna de hele dag gewandeld. We hebben heel erg geluk gehad met het weer ook en vonden het fijn niet die bedrukte klamme temperaturen te hebben als in Azië. En speaking of which, we begonnen het Aziatische eten al te missen en hebben dus weer eens lekker noodles gegeten haha.

Donderdag begon de dag goed met een grote regenboog in de bergen en hebben wij in het zonnetje gevist naar zalm. Le zag het al voor zich dat we in een stromend beekje als beren met onze handen de zalmen gingen vangen. Dat was helaas niet het geval maar het alternatief, de werphengel, was ook lachwekkend. We mochten gratis visspullen gebruiken en vissen in het meer, maar als we iets zouden vangen dan moesten we onze vangst kopen voor 19 dollar per kilo, en dan werd de zalm gerookt met zelf te kiezen kruiden. Klonk als een goede deal. We hebben helaas niets gevangen maar het was wel leuk om te doen! Al vond Le het ook niet heel erg, want ze houd niet zo van zalm en we moesten het beest zelf doodmaken door een spijker achter zijn ogen te steken (en dat ze een vogel heeft aangereden is al erg genoeg)…. Het beste was dat we begroet werden met “Goedemorgen” door een jongen die daar werkte, die de neef bleek te zijn van het Nederlandse echtpaar van wie de zalmkwekerij is. (ze zitten ook overal die dutch people)

Hierna hebben we heel veel gereden en zijn we uitgekomen bij Punakaiki. We zijn onderweg gestopt bij een rotsformatie in zee, waar veel zeehonden zaten (inclusief baby’s ahhhhhhhhhh) en we hebben een tijd staan kijken maar het grove geweld van de zee, die op klotste tegen de stenen. Het waaide zo hard dat het echt met recht dikke storm genoemd mag worden ipv licht briesje, want we waaiden bijna uit ons hemd en het was super koud. Ook de meeuwen hadden hier moeite mee want die waaiden bijna van de weg af en uit de lucht. Vrijdag was de wind wat gaan liggen, maar waren de golven nog steeds mega en hebben we de pannenkoek rotsen bezocht (omdat de rotsen uit laagjes bestaan lijken het net stapels pannenkoeken, wij hadden het kunnen verzinnen). We zijn op onze weg gestopt in het vervallen dorpje Ross, wat duidelijk zijn glorie kende in de tijd van het wilde westen. Het had het afgemaakt om hier op een paard met cowboyhoed doorheen te rijden. Erg grappig om te zien.

Zaterdag hebben we een mooie wandeling gemaakt naar de Franz Josef gletsjer en de Fox gletsjer, door alweer een prachtig mooi gebied. Het was heel bijzonder dat je in principe in je korte broek en op je slippers naar een ijsschots kunt lopen (al had dat best koud geweest). Je kunt ook een hike doen op de gletsjer wat we heel graag wilde doen, maar toen we wakker werden was de lucht helemaal grijs, en aangezien dit grapje erg prijzig was, besloten het niet te doen. (wat achteraf jammer was want het was later heel mooi weer…). Maar goed, we hebben als alternatief lekker in de hotpools gezeten met de gletsjer op de achtergrond, en zijn hierna doorgereden naar Bruce Bay (die konden we niet overslaan met ons groene monster), naar Knights Point en hebben we een spoedbezoek gebracht aan Haast (hoe kan het anders met zo’n naam). Hier was haast niets te doen, vandaar dat we snel, o nee haastig zijn weggegaan…(de andere 600 slechte grappen zullen we niet met jullie delen, al kunnen wij ons haast niet bedwingen)

Zondag hebben we in Wanaka een puzzel museum bezocht en dat klinkt heel suf maar dat was het zeker niet. Eerst hebben we een door een doolhof gelopen, wat echt nog best lastig was omdat we niet over de muren heen konden kijken zoals vroeger haha. Hierna zijn we naar een hal geweest vol met optische illusies en dat was heel bizar. We hebben een filmpje geüpload en dat geeft wel een goed beeld :) Hierna weer veel gereden en we zitten nu in Te Anau, het begin van het fjorden gebied. Jullie snappen het vast: ook hier is het prachtig!

Vorige week schreven we dat we in een winkel dropje en speculaas hadden gevonden. Het kan nog gekker want het is overtroffen door een heus “Dutch” schap in een andere supermarkt, inclusief bruine bonen soep, vruchtenhagel en appeltaart mix. Het enge wat echt miste in de schappen die zo uit de appie hadden kunnen komen was paprikachips, we gaan een briefje in de ideeën bus stoppen :) het broodje knaks smaakte wel erg goed, dat snappen jullie :)

Als je het zo leest hebben we ondanks de regen toch nog super veel gedaan, en als echte Nederlanders blijven we lekker zeuren over het weer (te warm, te koud, te veel regen, te veel zon enz) Maar de conclusie is dat het heel goed gaat en we ons super vermaken! Volgende week zaterdag brengen we Bruce Almighty al weer naar Jucy terug. Volgende week maandag vliegen we na Joris’ verjaardag alweer naar Australië. Wat we deze week gaan doen blijft een verassing, zowel voor jullie als voor ons, dat houdt het spannend.

Liefs

Joris, Leonie, Bruce, Bertus en Iwik

Voor een heleboel oooooooooo en aaaaaaaaaaa foto’s zie volgende link:
https://picasaweb.google.com/109404110026586699277/Week26NaVeelRegenKomtVeelZonneschijn?authuser=0&authkey=Gv1sRgCMqaltej-o2f2gE&feat=directlink