We gingen toch backpacken???

Bedankt voor alle lieve berichtjes afgelopen week. Leonie heeft een heerlijke verjaardag gehad en heeft de hele dag een grote glimlach op haar gezicht gehad door alle felicitaties uit NL.

Deze week is de blog iets eerder aangezien we morgen de jungle in gaan en al zoveel hebben te vertellen dat we niet wilden wachten. We hebben een korte samenvatting gemaakt voor mensen die weinig tijd hebben maar het wel leuk vinden om op de hoogte te zijn:

Maandag waren we in Macau, dinsdag in Hong Kong, woensdag zijn we naar Borneo gevlogen en donderdag, vrijdag en zaterdag waren wij in Kuching en omgeving.

Speciaal voor mensen die het wel leuk vinden een uitgebreid verslag te lezen, hieronder volgt de (extra) lange versie van de blog (en extra veel foto’s/filmpjes) , op verzoek van Lenny en Lucy :)

Vorige week zondag zijn we aangekomen in Macau (maar aangezien wij de verwarming hebben aangezet vanwege de “lage” temperatuur vonden wij het Ma(ar)Cau(d), we moeten echt wat vaker met andere mensen gaan praten, want we liggen de hele dag dubbel om onze eigen stomme flauwe grapjes…sorry dat we ze ook met jullie delen :P) We sliepen hier wederom in een heerlijk luxe hotel, omdat Joris dat aan Leonie voor haar verjaardag had gegeven. Het hotel was zo groot dat het een doolhof leek, met erin een casino, verschillende sterren restaurants, een shopping mall met luxe producten als bontjassen en dure parelkettingen enz. Dit hotel had niet alleen een heerlijk bedje, maar ook een gratis minibar (met alleen maar frisdrank) en een stoombad/whirlpool op de kamer. (omdat we een heel stom zwembad hadden hebben we in de whirlpool onze nieuwjaarsduik gedaan, heel decadent, maar wel met Unox muts :)).

We hebben maandag een wandelroute door de stad gedaan en hebben een flinke heuvel beklommen om een prachtig uitzicht te hebben. We hebben ons erg verbaasd over de grote verschillen in de stad. Als je een idee wilt hebben hoe Macau eruit ziet, volgt hier het recept, Men neemt: de wolkenkrabbers uit Hong Kong, de neonlichtjes en casino’s uit Las Vegas, uit een random stad in China haal je de oude stapelwoningen die volgebouwd zijn met airco’s en tralies voor de ramen (inclusief de rochelende Chinezen) , als laatst neem je de mooie gebouwen en binnenpleinen uit de Mediterrané. Dit alles doe je in de blender en dan krijg je Macau, Voila. Bijzondere tocht was het dus. We hebben ’s avonds gegeten in de Macau Tower in een ronddraaiend restaurant op 220 meter hoogte en hier hebben we genoten van het steeds veranderende, mooie neonverlichte uitzicht en de 5-laagse chocolade fontein. ’s Avonds gingen we natuurlijk even naar een van de vele casino’s. We hebben niets gewonnen, maar ook niet veel verloren gelukkig. Het was echt immens groot en ook de bedragen die over de tafels vliegen zijn enorm. Sommige tafels hadden een minimum inzet van 3000 en een maximum van 30.000 euro en ze zitten nog vol ook…. En we zijn nog niet eens in de gold class-VIP afdeling geweest, waar we waarschijnlijk ook nooit zullen komen (maar Joris zegt: zeg nooit nooit). Het grappigste was dat toen wij onze tokens in wilden wisselen er nogal moeilijk gedaan werd over 12 dollar, terwijl de man voor ons 40.000 dollar inwisselde en dit ging zonder enig probleem.

Dinsdag zijn we naar the Venetian gegaan, een enorm hotel dat ook in Las Vegas staat. Joris was hier in Vegas al eens geweest en was dus niet zo enorm verbaasd als Leonie, die met open mond naar het plafond stond te kijken (hierop was de lucht geschilderd, wat er zo echt uit zag dat je bijna vergat dat je binnen in een hotel stond….). In het hotel is een straat uit Venetië nagebouwd, inclusief een gracht waar je een gondeltocht kunt doen. We hebben natuurlijk als echte toeristen een tochtje gemaakt en er is prachtig voor ons gezongen :) Hierna zijn we met de fast ferry naar Hong Kong gegaan. Het was leuk hier weer rond te lopen en het voelde eigenlijk wel vertrouwd, aangezien we hier in 2009 ook waren geweest. We hebben gewoon wat rondgelopen, een heleboel ‘’o ja momentjes’’ gehad, en ’s avond heerlijk bij een teppanyaki restaurant gegeten, wat nog net zo lekker was als de vorige keer. Na het eten hebben we naar de wolkenkrabber-lichtshow gekeken waarna we met de boot weer terug zijn gegaan naar Macau (waar voor ons de echte lichtshow begon :P jeetje wat zijn wij verwend)

Woensdag zijn we naar Kuching, Borneo gevlogen via Kuala Lumpur waar we weer in een goedkoop hostel gingen slapen, we gingen toch backpacken? Zo voelde het niet na al die luxe hotels van de afgelopen dagen. De vlucht naar KL leek echt een eeuwigheid te duren, aangezien er 3 kleine drukke Chinese kindjes achter ons zaten die onze stoelen leuk speelgoed vonden en gingen rennen door het smalle gangpad. Niemand zei er iets van en aangezien wij alleen hallo in het Chinees kunnen zeggen en Le’s boze blikken niet hielpen schoot dat niet echt op. Het was echt super irritant…. Toen we na 4 uur aankwamen in KL begon de marathon sprint. We hadden 2 uur tussen landen van de eerste vlucht en het vertrek van de volgende en dus moesten we redelijk opschieten. Zigzaggen dus tussen de Aziaten met rolkoffertjes (echt levensgevaarlijk) op naar de douane, bagageclaim, tas scan, lopen naar nieuwe terminal en tas inchecken. Het is vast een record want na 45 minuten waren we klaar en hadden we nog tijd voor lunch ook om 16 uur. De vlucht bleek ook vertraagd, dus voor niets gerend, maar fijn dat we om half 8 geland waren en alles goed was gegaan. Omdat we laat aankwamen hadden we al een hostel geboekt om te voorkomen dat je ’s avonds in een stad die je niet kent op zoek moet naar een slaapplek. Er waren alleen wat problemen met onze boeking, waardoor we in een duurdere kamer werden geplaatst en we onze aanbetaling kwijt waren. Heel vreemd allemaal, dus we gingen niet akkoord en hebben in de dorm geslapen omdat dat een stuk goedkoper was (we gaan natuurlijk niet als we een standaard kamer hebben geboekt voor een big double betalen. En aangezien hij niet big was maar zo klein dat wij niet rechtop konden staan was het helemaal onzin). De volgende dag hebben we besloten te verhuizen aangezien het bed waar we in geslapen hebben geen bed genoemd mag worden. Het bed in Chumpohn, die harde van Fame waar we over hadden geschreven in een eerdere blog, die lag heerlijk vergeleken met de 3 houten plankjes en het tuinstoelkussen waar we hier op lagen (we hebben elkaar maar succes en sterkte gewenst ipv slaap lekker…). De volgende ochtend even ruzie gemaakt met de manager van het hostel, want we gaan niet betalen voor 3 nachten in de big double, terwijl we 1 nacht op een rot bed in een dorm hebben geslapen en daarna op pad naar het volgende hostel. Hier werden we erg vriendelijk ontvangen, kregen we een gratis ontbijtje en hebben we gekletst met 2 grappige Belgen, die wij erg slecht verstonden (Le vroeg “where are you from” en ze verstond dat hij uit Bolivia kwam terwijl hij zei wablief…..). De hele dag weinig gedaan omdat het erg regende en ’s avonds tijdens het eten gezellig gekletst met een grappig, zeer bereisd mannetje van ruim in de 60 die mooie verhalen over zijn eerdere reizen vertelde . Hij was nog nooit op Borneo geweest en had een ticket geboekt naar Kuching. Hij hield alleen niet van lopen, niet van jungle, niet van apen, niet van varen, dus hij vroeg zich toch wel af wat hij zou gaan doen aankomende tijd. Mooie vent was het, haha.

Vrijdag hebben we een rondje door de stad gelopen. Dit duurde niet erg lang aangezien het regende, het erg benauwd was en er niet zo heel veel te zien is in Kuching, op een aantal katten beelden na (Kuching = kat in het Maleisisch). Onze shirts waren wel helemaal doorweekt toen we thuis kwamen maar of dat door het zweet of de regen kwam…???

Vanmorgen gingen we vroeg op pad om de bus van 7 uur te nemen naar een opvangcentrum voor orang utans. De apen worden hier getraind om weer zelfstandig in de natuur te kunnen leven, al is er wel 2 keer per dag voedertijd. Toen we uit de bus kwamen moesten we nog een stuk lopen naar het gedeelte waar de apen gevoerd worden. Wij zweetten ons al rot toen we gewoon liepen en vonden het bijzonder dat we werden ingehaald door een vrouw in lange broek, trui en hoofddoek gehuld, die aan het rennen was op iets wat op crocs leek…. Later bleek dat er een soort charity run was. We kregen een korte briefing van de parkwacht waarin minimaal 20 keer verteld werd dat de kans erg klein was dat we apen zouden zien aangezien het regenseizoen is en de apen dan gemakkelijk zelf eten kunnen vinden. Daarnaast is het nu paringstijd, dus hebben ze wel andere dingen aan hun hoofd aldus de ranger :). We hebben een half uur zitten staren naar de voederbak, waar alleen een eekhoorn op af was gekomen. Toen werd omgeroepen dat er een orang utan ergens anders gespot was, en dus gingen alle toeristen rennen als gekken. Er kwam een dikke regenbui aan en wij vonden het een beetje onzin om door de regen een steile berg op te gaan rennen om een aap te zien (goed geïntegreerd zijn we na ruim 4 maanden he?, we zaten als enige toeristen tussen de locals haha :P). Wij gingen dus schuilen en toeristen uitlachen die allemaal kletsnat voorbij kwamen. Toen het droog was besloten we dat terug te lopen naar de bus en vlak voor de uitgang hebben we een mama aap met een baby’tje gezien. Echt heel schattig en het maakte de dag helemaal goed, ook al was deze pas net begonnen.

Nu gaan we even chillen aangezien het weer regent en we wel wat extra rust kunnen gebruiken voor de jungletocht morgen. Vanmiddag gaan we naar de zondagmarkt, wat vreemd is aangezien het zaterdag is….Toch al iets meer truly asia gevonden hier op Borneo :)

Liefs

Joris en Leonie

Voor foto’s en filmpjes:
https://picasaweb.google.com/109404110026586699277/Week18WeGingenTochBackpacken?authuser=0&authkey=Gv1sRgCIrvg-Dby8XQ-QE&feat=directlink