Cruizen in ons ruimteschip met Barry Badpak

G’day mates

De eerste twee weken in Oz zitten er alweer op en die hebben we hard nodig gehad om te wennen en onze draai een beetje te vinden. We zijn verwend in NZ waar alles goed aangegeven is, duidelijk is en het lekker rustig is op de weg. We hebben hier wat moeite uit te vinden hoe het allemaal zit en de regels lijken per regio anders te zijn. Misschien was het stuk wat we nu gezien hebben ook niet het leukste stuk voor ons, want we kwamen voornamelijk bejaarden tegen incl rollators. Maar goed we zijn hier 2 maanden dus hebben alle tijd om te wennen en mooie plekken te zien :) Vorige week is het niet gelukt om de blog erop te zetten omdat we weer in the middle of nowhere zaten. Om het goed te maken dus weer een erg lang verhaal….. Met nog 2 filmpjes van Nieuw Zeeland die we nog niet hadden kunnen uploaden door internet beperkingen….

Week 28

Maandag 12 maart om 9 uur ‘s ochtends zijn we geland in Melbourne en ook hier hebben we ons record “ga zo snel mogelijk door douane en bagage claim” verbroken. Binnen no-time werden we gedropt in de stad om een hostel te gaan zoeken. De eerste was helaas volgeboekt, alhoewel helaas….. Na een nacht op het vliegveld hadden we veel zin om in een lekker bedje heel lang te slapen, maar we denken allebei dat het daar niet echt zou lukken, wat een drukte en wat een bende….. Op naar het volgende hostel dus. Hier hebben we een tijd in de rij gestaan om in te checken en in die tijd bedachten we dat we ook hier niet wilden slapen. We denken dat de ene helft van de mensen al dronken was om 12 uur ’s middags en de andere helft nog dronken was van de avond ervoor. Dat het veel herrie was en enorm stonk kunnen jullie wel raden dus. Klinkt heel verwend allemaal, en het zal heel gezellig zijn, maar we hadden er de eerste dag echt geen zin in. En het is dus nu officieel, we worden oud, wij willen rust op reis :P De beslissing hoe we langs de oostkust willen reizen (bus+hostels versus camper) was wel snel gemaakt door deze ervaringen ….. Op naar de volgende potentiele slaapplaats, een oud stoffig backpackers hotelletje is het geworden. Na een paar uurtjes slapen gingen op pad om de stad te verkennen en hebben we lekker gegeten terwijl we naar de zonsondergang keken (ook hier is het weer prachtig).

Dinsdag hebben we vooral regeldingen gedaan en ’s middags lekker in het park gelegen en over de boulevard gelopen. Ook nu weer naar de zonsondergang gekeken en hierna naar de pier gegaan omdat hier elke avond rond de 100 little blue pinguïns komen als het donker is. Er is deze avond maar 1 pinguïn gekomen en de mevrouw die informatie gaf zei dat ze nog nooit zo’n rustige avond had gezien en had veel verschillende verklaringen hiervoor. Het zou liggen aan dat het lekker weer was geweest, dat er genoeg eten te vinden was in zee, dat het te licht was, dat ze net baby’s hadden gekregen enz. Wij denken dat de beste verklaring voor het niet opdagen is dat wij aan de kant zaten te wachten tot ze kwamen. Die ene die er wel was, was wel super schattig, en stal de show in z’n uppie! :) Woensdag hebben we een tweede poging gedaan en ook nu weinig geluk, Joris heeft er twee zien zwemmen and that’s about it…. Verder hebben we woensdag de stad verkend aan de hand van een wandelroute. Joris beschreef het als “we zoeken gewoon de oude meuk tussen de moderne gebouwen”. We vonden Melbourne wel ok, maar meer gewoon een stad dan dat er echt veel te doen/zien was voor ons. We hebben gegeten in Albert Park met op de achtergrond het geluid van formule 1 auto’s omdat de Grand Prix Melbourne 2012 ging beginnen. We hebben verder lekker geluisterd naar goede straatmuzikanten, genoten van het zonnetje, rondjes gelopen en even geshopt. De camera had het begeven, en die is nogal essentieel om jullie mooie plaatjes te laten zien :) Dat we met twee camera’s weggingen uit de winkel, tja…….

Donderdag is een dag om snel te vergeten, maar om het compleet te maken volgt toch een samenvatting voor jullie. De wekker ging veel te vroeg, we moesten nog pinnen maar met Le’s bankpas was iets mis en van de andere pas waren we de pincode vergeten (die hebben we al 7 maanden niet gebruikt en je schrijft nergens je code op omdat je denkt dat je die niet snel vergeet…). Toen poepte er een vogel op Le, zo veel dat het op Jor spetterde…. :( Terug naar het hotel, tas verder inpakken, uitchecken en dan in de stromende regen wachten op de pick-up die ruim een half uur te laat was. De hele weg in de file waardoor we veel te laat waren op de afspraak bij Spaceship autoverhuurbedrijf waar we met een veel te dure taxi aankwamen. En dit alles was nog voor 9 uur…… Toen begon pas echt de ellende. We hadden genoeg geld om de auto en verzekering te betalen, maar waren vergeten dat we ook nog borg moesten betalen (want bij Jucy waren de gegevens van de creditcard al genoeg dus we hadden daar gewoon niet aan gedacht….)De vrouw achter de balie was echt heel vervelend en totaal niet behulpzaam, en pinnen werkte niet dus onze beste optie was om te gaan lopen naar de dichtstbijzijnde pinautomaat. Dit werd een “gezellige” wandeling van 2 uur in de stromende regen langs een gevaarlijke snelweg (hier wilden we niet over de vluchtstrook waardoor we enorm moesten omlopen). Le was zo verdrietig en gefrustreerd dat zij alleen maar naar huis (of naar nieuw zeeland) wilde… Eindelijk kwamen we aan bij de ATM en wonder boven wonder is alles gelukt en hebben we 5 minuten in de taxi gezeten naar de autoverhuur terug. De vrouw was gelukkig wat vriendelijker toen ze een kop koffie had en toen wij doorweekt en met geld terugkwamen. We deden de inspectie of alles klopte en waren een beetje in shock hoe de binnenkant van de auto eruit zag, wat een bouwval vergeleken met Bruce. Uiteindelijk gingen we op pad en even wat eten want we hadden er al een halve dag opzitten met een lege maag, we waren door alle hectiek ons ontbijt vergeten … Uiteindelijk zijn we op een bejaarden camping in Port Campbell beland. De gemiddelde leeftijd was rond de 50, maar dat kwam omdat 2 baby’s een peuter en wij het gemiddelde behoorlijk naar beneden haalden, we zijn toch nog niet zo heel oud als we ons in het zuip-hostel voelde. Wat een dag en dit was nog maar de samenvatting…. maja we wisten al dat het rampzalig ging worden toen die vogel ons om 7 uur besmeurde….We hebben om de dag toch nog leuk af te sluiten lekker een wijntje gedronken op het strand. Toen konden we eigenlijk wel lachen om deze absurde toestanden, we waren blij dat het erop zat, maar het had allemaal nog veel erger gekund. Toen moest de hilarische, bijna nuchtere terugweg nog komen over de duinen in het donker….

Vrijdag was het tijd om de Great Ocean Road te verkennen (GOR), een prachtige route langs de kust ten westen van Melbourne. De stranden waren prachtig, de zee was helder blauw, de rotsformaties waren schitterend en de lucht was donker grijs. Wij noemen het daarom Rain Ocean Road, we misten de strakblauwe lucht zoals op de ansichtkaarten. We zijn naar de beroemde 12 apostelen gegaan, we hebben de Loch Ard Gorge bezocht, een rondje door Princetown gelopen (want na Kingstreet, Queentown en Princess highway kon deze niet achterblijven) en andere toeristen dingen die te bedenken zijn op de route. We hebben koala’s gespot op de route naar de vuurtoren van cape Otway. Le riep heel enthousiast “kijk een koala en een beertje”, en er bleken heel veel te zitten. Ook hebben we een kangoeroe en een vogelbekdier gezien, helaas dood langs de weg, maar Joris probeerde Le op te vrolijken door te zeggen “nee, ze liggen gewoon lekker langs de weg te slapen”. Zaterdag hebben we het laatste stukje van de GOR gereden en dit keer scheen de zon, wat een verschil! De plannen zijn gedurende de dag nogal vaak veranderd, maar uiteindelijk zijn we beland ergens tussen Moe en Walhalla na een spannende rit. Eerst dwars door Melbourne city, omdat we tolwegen gingen ontwijken (je moet van tevoren online of telefonisch een ticket hebben en die hadden we niet). Aangezien het zaterdag was en delen afgesloten waren ivm de Grand Prix was dat even puzzelen in de enorme drukte. En we hebben daarna 2.5 uur gezocht naar een camping die niet bleek te bestaan. We hebben wel meteen de off road trucjes kunnen uitproberen (diepe kuilen, zandweggetjes en we zaten bijna vast in de modder). Het is een stuk drukker op de weg in Australië dan in NZ en dat is even wennen. Ook blijven wij ons verbazen over bepaalde verkeerssituaties op de snelweg die we niet eens in Azië hebben gezien, bijvoorbeeld 1) uit stilstand in een blinde bocht invoegen 2) dat er ineens rotondes/stoplichten zijn 3) dat je een schoolzone ingaat en je dus van 100 ineens 40 moet rijden 4) staatnaambordje haaks op de weg staan en niet vooraf worden aangegeven waardoor je dus langs het bordje scheurt en dan moet gaan straatje keren op de snelweg 5) je uit moet kijken voor fietsers die kunnen oversteken. Nu is het verkeer niet te vergelijken met dat in NL, maar het is ook zeker niet zo rustig als in NZ, want daar was het echt heel stil. Maar al deze gekke dingen op de weg lijken hier normaal te zijn en het lijkt ook allemaal goed te gaan. Houden zo dus! (al maken wij ons iets meer zorgen sinds wij een 24 hours liquor drive-thru langs de weg hebben gezien)

Zondag begon de dag weer goed met een bijna lege tank in the middle of nowehere en gelukkig in een gehucht een benzine pomp gevonden. Hoera! Hier lekker een bakkie koffie gedaan in het park terwijl we vogels gingen spotten. Er vliegen veel verschillende mussen (lees papagaaien) soorten rond in vele verschillende kleuren We hebben eenden gezien zo groot als vrachtschepen en veel kakatoes, maar Joris dacht dat het vliegende witlof was…. Le heeft toen een keer Joris uit kunnen lachen, dat mocht ook wel eens na al die 1000 keer dat het andersom was :) Hierna zijn we verder gereden, heel ver, en zijn we uitgekomen bij Lake Entrance waar we weer een camping gingen zoeken. We reden over een weggetje en werden aangesproken door een mannetje die ons naar een camping wees. Het was een beetje een rare snijboon dus Le was bang dat hij ons ’s nachts zou komen opzoeken omdat hij als enige wist dat wij in dat afgelegen stuk bos lagen. Toen we net geïnstalleerd waren kwam hij al naar ons toe. Mmm beetje vreemd dachten we, maar hij kwam vertellen dat we niet in de moesten zwemmen in de zee want de stroming is heel sterk en hij wilde niet dat we zouden verzuipen. Daarna hebben we nog 100 tips gekregen wat we moeten doen als we slangen zien en kangoeroes en insecten enz. Heel lief was het dus eigenlijk, hij was erg grappig en behulpzaam en gelukkig geen moordenaar haha. Wat een opluchting.

Week 29

Afgelopen week hebben we vooral veel gereden (en zijn we enorm veel fout gereden). We hebben lekker op een strandje gelegen op Pebbly Beach tussen de kangoeroes, we hebben op een strandje gelegen in Jervis Bay waar we weer een poging hebben gedaan om dolfijnen te spotten (natuurlijk niet gelukt), we hebben een middag besteed aan het kopen, het ruilen en het opnieuw kopen van snorkels want zelfs in Azië hebben we niet zulke slechte snorkels gehad (nu hebben we hele goede). We hebben een bezoek gebracht aan het plaatsje Wollongong waar we weer eens een tempel hebben bezocht (al vonden wij het meer lijken op een lobby van een themahotel) en we hebben elke dag minstens 2 uur besteed aan het zoeken van een slaapplek (en nu we eraan terugdenken hebben we voornamelijk langs snelwegen op rust stops geslapen…) De holiday parks zijn minstens 30 dollar en wij vinden dat wat veel voor elke dag om eigenlijk je auto alleen maar te parkeren… En je mag niet zo maar overal langs de weg slapen, ookal doen veel mensen dat wel, maar wij zijn netjes opgevoed en houden ons dus braaf aan de regels (waar we ons soms eigenlijk heel erg aan irriteren)

De week is weer voorbij gevlogen en vrijdag kwamen we aan in Sydney waar we de toeristen hotspots natuurlijk hebben bezocht (opera house, harbour bridge enz) we hebben verder gezocht naar P Sherman 42 Wallibiway Sydney (uit de film nemo) maar niet gevonden :) Zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan de prachtige Blue Mountains waar we een mooie wandeling hebben gemaakt en rond hebben gereden. We hebben boven op een cliff gestaan van 100 meter hoog met een waterval (inclusief dubbele regenboog) en hebben duizend miljoen miljard bomen gezien (Le heeft geteld, dus het klopt). Verder hebben we het ietswat toeristische Echo Point gezien met the Three Sisters. Speciaal voor Ella hebben wij hier een vervroegd moederdag kadootje gemaakt om de traditie toch voor te laten bestaan ookal staan de drie gezusters Romijn er niet persoonlijk op…. (cryptisch he mam :P) ’s middags hebben we in een half uur (vet snel dus :)) een slaapplek gevonden midden in het nationaal park, waar we ’s middags weg schroeiden in de zon en ’s nachts onze tenen eraf zijn gevroren.


In het begin waren we wat negatief ons ruimteschip, die we Ben hebben genoemd na een lange discussie of het een jongen of een meisje was :). Hij is wat kleiner en onpraktischer dan Bruce en ziet er wat oud en versleten uit hier en daar. Toch hebben we onderweg wel positieve punten gevonden gelukkig. We hebben een glazen dak waardoor we ook van binnen de sterren kunnen zien en we kunnen als we gaan slapen de achterkant uitbouwen als een soort tent, waardoor we frisse lucht hebben ’s nachts en de ramen dus niet elke ochtend beslagen zijn. De stoelen voor kunnen gewoon blijven staan, waardoor de spullen niet steeds heen en weer hoeven van voor naar achter. Verder rijdt hij, heeft hij een radio waar muziek uit komt en kunnen we dus gewoon hard meezingen en dansen. We hebben zelfs Kids FM, niet alleen een enorm vrolijke zender zonder eindeloos geklets over niks en verdrietig nieuws, maar het is ook nog eens leerzaam. Zo leren we welke vissen er in de zee zwemmen en dat je altijd je fruit moet opeten, want je fruitsalade is jammie jammie en gezond. Verder horen we op het nationale nieuws dat iemand zijn hondje is kwijt geraakt en hoeven wij ons dus niet druk te maken over al het leed in de wereld. En als de radio het niet doet dan hebben we Barry Badpak op onze laptop om daar op te swingen en ons Leidse accent op peil te houden, hoppa hoppa :) Als laatst hebben we allebei promotie gemaakt, Joris mag nu een tent bouwen ipv bedjes klappen en Le heeft 2 gaspitjes ipv 1. Ondanks al deze positiviteit over Ben, toch missen we Bruce, die is gewoon niet te vervangen.

We hebben dus veel moeten wennen hier en het zoeken naar een slaapplek is elke dag een crime. Maar wat ons het meest verbaast zijn de prijzen hier voor alles, het is echt bizar hoe duur sommige dingen zijn. Veel backpackers hebben daarom een dieet van noodlesoep, spagetti en pizza op dinsdag (want dan is het in de aanbieding). Wij doen dit gelukkig niet en eten heel gezond groentjes en fruitjes en zitten daarmee in de middenmoot, want we hebben ook “backpackers” gezien die asperges met truffelolie maakten als avondeten met aardbeien als toetje (en die zijn ongeveer 8 euro per 2 ons, dat vindt Le erg jammer….) Hopelijk kunnen we dit volhouden, anders worden het de laatste weken toch droog brood en water, gelukkig hebben we een Aldi gevonden…..

Het is weer een enorm verhaal, maja Le is gewoon altijd wat lang van stof. En als Jor ook nog een blog zou typen dan zouden jullie 2 keer hetzelfde lezen, dus dan maar beter 1 keer lang met veel details toch? Voor een blog van 2 weken valt het ons nog alles mee haha. We hebben nog niet echt een plan verder en weten alleen wanneer we ons ruimteschip weer moeten terugbrengen naar het moederschip en dat we aankomende twee dagen in Sydney gaan doorbrengen. Dus tot de volgende keer vanuit een onbekende bestemming :)

Liefs

Le en Jor

Voor foto’s zie (onze nieuwe camera’s hebben een panorama sweep, jippie! :)):
Joris heeft helaas zijn onderwater stand nog niet kunnen uitproberen, maar hopelijk komen er ook snel mooie onderwater foto’s….

https://picasaweb.google.com/109404110026586699277/Week28En29CruizenInOnsRuimteschipMetBarryBadpak?authuser=0&authkey=Gv1sRgCOfW7JeEiMbB0AE&feat=directlink